Hardlopers met korte hielen en lange tenen winnen de race.
Toen onderzoeker Stephen Piazza werd benaderd door een American footballster met de vraag wat hij kon veranderen aan zijn techniek om nog sneller te lopen, besloot hij de voeten van de man te onderzoeken. Hij was ervan overtuigd dat de afstand tussen de enkel en de achterkant van de hiel langer zou zijn dan normaal, want zo dacht hij, om goed te kunnen sprinten moet hij zijn voeten heel goed kunnen afduwen en dat lukt beter wanneer de kuitspieren de hiel langer moeten omhoogtrekken.
Tot zijn verbazing stelde Piazza net het tegenovergestelde vast: de afstand tussen de enkel van de atleet en de achterkant van zijn hiel was beduidend korter dan gemiddeld. Ervan overtuigd dat de man een uitzondering was, nam hij de voeten van elitesprinters onder de loep, maar ook daar stelde hij vast dat de afstand tussen hun enkel en hiel 25 procent korter was dan normaal.
En toen hij er de literatuur op nasloeg om te kijken hoe dat bij dieren zat, werd nog maar eens bevestigd dat wie goed kan sprinten kortere hielen heeft. Piazza vermoedt dat de spieren van de sprinters door trager samen te trekken in staat zijn meer kracht te produceren bij het afduwen, wat hun mechanische nadeel van een kortere hiel opheft.
Piazza ging na of er nog meer verschillen waren tussen de voeten van elitesprinters en gewone stervelingen, en stelde vast dat de tenen van sprinters gemiddeld één centimeter langer waren. Dit laat hen wellicht toe langer in contact te blijven met de grond bij elke stap, waardoor ze zich nog beter kunnen afduwen. (ev)
Lees ook op eosmagazine.eu: